1. seria Silent Hill (PSX, PC, PSP)

2. Sanitarium (PC)

3. Amnesia: The Dark Descent (PC)

4. Neverhood (PC)

5. Darkmere (Amiga)

Fabuła nie jest może i specjalnie porywająca, zresztą nie czarujmy się – to nie ona była głównym powodem, dla którego się grało w poprzednie części. Na szczęście system turowy pozostał jako podstawa rozgrywki (boję się myśleć o tym, co będzie, jak ktoś wpadnie na pomysł „przyspieszenia” rozgrywki zamieniając ją w tryb RTS), a gra wygląda przepięknie – przynajmniej na screenach. Ale i tu mam pewne wątpliwości, bo nieraz już my, gracze, dawaliśmy się złapać na taką „kiełbasę przedpremierową”, kupowaliśmy grę, a potem się okazywało, że już tak ładnie nie jest…

Nie bez znaczenia są też pewne zmiany  w stosunku do tego, do czego już przywykliśmy: i nie mówię tu o dodaniu mnóstwa nowych potworów czy o tym, że „szóstka” jest tak naprawdę prequelem „piątki”. Mówię o rzeczach bardziej istotnych, jak na przykład wprowadzenie do gry… walk z bossami. Albo na przykład o tym, że w tej części zasoby w zasadzie nie mają znaczenia, bo ich nie ma – pozostały tylko kryształy, całej reszty brak. Jak dla mnie jest to poważny minus, bo znacząco upraszcza i tak już banalną ekonomię, a gra strategiczna bez ekonomii jest – delikatniejszych czytelników proszę o wybaczenie – jak kastrat: niby facet, ale nie całkiem. I tu będzie podobnie: niby strategia, ale jakaś taka bez jaj.

Mam tylko nadzieję, że ten brak gra zrekompensuje grywalnością, choć biorąc pod uwagę to, co już wiemy, to boję się, że raczej nie zapowiada się tytuł, który zmusi nas do wielogodzinnego kombinowania jak tu przechytrzyć przeciwnika, będzie co najwyżej trudna „mechanicznie” – na zasadzie: trudny boss do zabicia. Oby tak się nie stało. Czy moje mroczne obawy się spełnią, dowiemy się już we wrześniu. Tylko nie wiem, czy tego roku…

W dodatku do „Dwójki” pojawiły się jeszcze dwie klasy – druid i zabójczyni, dając łącznie 7 klas postaci, z których każda miała swoje plusy i minusy, ale też przy przemyślanym rozwoju postaci każdą z nich dało się grę przejść bez problemów.

Dodatkowo każda miała swój własny, unikalny styl walki i specjalizowała się w innym typie starć: czy to w walce na odległość (amazonka, czarodziejka), w półzwarciu (druid, paladyn, nekromanta), czy to w bezpośredniej konfrontacji (barbarzyńca i zabójczyni).

W „Diablo III” grywalnych klas postaci ma być 5, przy czym jakoś tak dziwnie przypominają one te najpopularniejsze wśród grających w DII: barbarzyńca (wiadomo), czarodziej (też wiadomo), demon hunter (nowa wersja amazonki, walczy na odległość bronią strzelecką), monk (czyli podrasowana zabójczyni) oraz witch doctor (zmodyfikowany nekromanta). Jak widać w zestawieniu zabrakło paladyna i druida, zapewne dlatego, że paladyn był zwyczajnie „przepakowany” i zbyt mocny w stosunku do innych postaci, a druid raczej mało popularny i raczej trudny w obsłudze – przy czym nie było też dla niego takiej różnorodności ścieżek rozwoju jak w przypadku innych postaci.

Poza tym pamiętajmy: niedługo wychodzi „podstawka” gry, a na pewno nie obędzie się bez dodatków, czyli też najprawdopodobniej dojdą i nowe klasy postaci. Idźmy dalej: w zasadzie to, co otrzymamy, jest tym, czym byłoby „Diablo II” po uwzględnieniu większości próśb graczy – mam na myśli dużą skrzynkę na ekwipunek, złoto, które jest coś warte, indywidualne dropy z potworów, brak wymagań statystyk aby móc używać określonych przedmiotów, i tak dalej, i tak dalej… Nie mówię, że to wszystko już było i że gra będzie kiepska, mówię tylko, że nie jest aż tak innowacyjna, jak ją zachwalają twórcy. Niezależnie od wszystkiego i tak zamierzam „Diablo III” kupić, przetestować, a wtedy będę mógł na pewno powiedzieć coś więcej. Na razie wiem na pewno, że pierwszą postacią, jaką będę grał, będzie Witch Doctor (bo bardzo lubiłem nekromantę ). Pozostaje tylko czekać, aż zacznie się wysyłka preorderów…

W „Assassin’s Creed: Revelations” możemy spodziewać się nowej, rozbudowanej kampanii  dla pojedynczego gracza, jak również przebudowanego, ulepszonego trybu multiplayera. Ubisoft zapowiada ponadto wiele innych niespodzianek. Już nie mogę się doczekać

W niedawno otwartym Padbarze w Lublinie cały czas coś się dzieje, i nie mam tu na myśli tylko tego, że wciąż jest tam mnóstwo ludzi – dla przykładu w poniedziałek cztery osoby czekały przed wejściem już na pół godziny przed otwarciem, a pod wieczór tłum był taki, że trudno się było przecisnąć. I to w poniedziałek! Tak czy siak wypada pogratulować pomysłu na lokal i życzyć sukcesów.

A co do tego, czemu warto bywać w Padbarze, to na przykład na czwartkową noc (od 22.00) zaplanowany jest przedpremierowy pokaz dwóch gier. Wejście tylko i wyłącznie dla 40 pierwszych osób, które wyraziły chęć zobaczenia premier przez Facebooka. Mnie się udało załapać, więc w piątek na pewno coś więcej o wydarzeniu napiszę. A póki co umieram z ciekawości:-)

Kiedy uda się nam zniszczyć czołg przeciwnika, zdarzyć się może, że usłyszymy „Mój ci on!” (co jest dosłownym cytatem z „Krzyżaków” Sienkiewicza, jest to pamiętna kwestia wypowiedziana przez Jagienkę do Zbyszka) albo „Chcesz jeszcze!? Mam tego więcej!”. Takich i podobnych smaczków jest o wiele więcej, a samej grze uroku dodaje fakt, że są to zmagania wyłącznie wojsk pancernych. Obowiązuje podział na trzy klasy pojazdów, czyli czołgi, działa samobieżne oraz niszczyciele czołgów. Każda klasa ma swoje plusy i minusy, ale tak naprawdę nawet z niezbyt dobrze wyposażoną ekipą można pokonać przeciwnika, jeśli tylko zagramy jako zespół.

To jest bowiem w tej grze klucz do zwycięstwa – gra zespołowa, żadnych bohaterskich szarży i indywidualnych rajdów, bo to się zawsze kończy źle. I to nie tylko dla delikwenta, ale dla ekipy. Grywalność „World of Tanks” jest wręcz nieprawdopodobna, a sama gra wciąga na długie, długie godziny. A, byłbym zapomniał o najważniejszych rzeczach: po pierwsze, gra jest całkowicie darmowa (są tylko mikropłatności, ale za ich pomocą tylko przyspieszamy zdobywanie doświadczenia i pieniędzy, mamy też dostęp do kilku czołgów klasy „premium”, jednak nie są to maszyny znacząco lepsze od innych); po drugie natomiast mamy opcję wyboru nacji – póki co dostępne są Niemcy, Rosja i USA, jednak twórcy zapowiadają już wkrótce kolejne. Na pierwszy ogień podobno Francja…

Niemniej jednak z niecierpliwością czekałem na premierę „Heroes VI”, kiedy nagle okazało się, że zostaje przełożona o miesiąc. Zwykle jest to znak, że dzieje się coś niedobrego (czytaj: gra jest na tyle niedopracowana, że trzeba jej poświęcić jeszcze trochę czasu, żeby chciała się w ogóle uruchomić), ale tym razem podobno chodzi tylko o względy marketingowe. Pożyjemy, zobaczymy…

Na pewno wiadomo za to, że gra będzie wydana w dwóch wersjach: zwykłej i kolekcjonerskiej, przy czym ta druga ma mieć dodatki nie tylko „zewnętrzne”, jak koszulka, plakat, artbook czy pierścień(!), ale i czterech unikalnych bohaterów, dwie nowe (i też unikalne) bronie, dodatkową i niedostępną w inny sposób mapę oraz (co ciekawe, przyjemne i zaskakujące) trzydziestodniowy dostęp do gry „Might & Magic: Heroes Kingdoms”, która to jest grą przez przeglądarkę.

Zestaw – nie ukrywam – spodobał mi się, a kiedy spojrzałem na cenę, spodobał mi się znacznie bardziej: wszystko to za 189 złotych. Jedyny minus to fakt, że na szóstą część jednej z moich ulubionych gier poczekam sobie jeszcze dwa miesiące, bo wysyłka zacznie się dopiero około 20 czerwca. Mam nadzieję, że to, co otrzymam, zrekompensuje mi ten ciut przydługi czas oczekiwania…